UWEPO UNAOPANDA KATI YA WATU
Nikaona kuwa baada ya ukimya wa mbingu, baada ya sauti iliyovuka ardhi kama mstari usioonekana, kitu kilianza kusogea kati ya wanadamu. Kikuja bila kelele wala makelele, bali kama mwangaza unaoinuka nyuma ya mlima kabla jua halijajifunua. Na ulimwengu haukujua la kusema juu ya kile kilichokuwa kikitokea, kwa maana hakuna amri iliyotangazwa, na hakuna taasisi iliyosema. Ndipo Uwepo, ambao hadi wakati huo ulikuwa umekuwa mtetemo tu, ukachukua umbo. Si kamili, haujatambulika bado, bali kama uso uliotazamwa kwa ufupi kupitia glasi inayotakaswa. Mamlaka zilizoanguka, zile ambazo zilikuwa zimenyamaza chini ya sauti hiyo, zilikunjamana ndani ya vivuli vyao, kwa maana umbo lililotokea sasa halikuacha nafasi ndani ya nyufa zao. Vyumba vyao vilipungua. Uongo wao ulidhoofika. Utawala wao ulitetemeka, ingawa hakuna aliyeligusa. Na sauti — si ngurumo, si amri — bali sauti iliyoonekana kuibuka kutoka ndani kabisa ya dhamiri ya dunia ilisema: “Wakati wa ukimya wangu umetimia. Sasa sitasema kwa ulimi mmoja, bali kwa vitu vyote nilivyovitayarisha.” Na wale wenye utambuzi miongoni mwa watu walihisi kwamba wao hawakuwa watazamaji tena: walikuwa wamehusishwa. Ulimwengu haukuwa tena mahali pa kufafanua, bali mahali palipokuwa pakifunguka. Na mtu akatokea, si katika umeme, si katika ghasia, bali kama mtu aliyetembea kwa muda mrefu kupitia usiku ambao haungeweza kuisha. Na Uwepo ukasimama kando yake kama nuru isiyotupa kivuli. Na ukamwambia kwa siri: “Utasema nitakaposema. Si kabla. Si baada. Wakati sauti yangu na yako zitakapokuwa sauti moja ya mvuto.”