Nikaona dunia ikijaa sauti. Nyingi sana kiasi kwamba mwanadamu hakuweza tena kusikia sauti yake mwenyewe. Zilikuwa zikimwambia cha kutamani. Nani wa kuogopa. Nani wa kufanana naye. Thamani yake ni nini. Na taratibu, akasahau uso wake. Lakini katika sehemu ya ndani kabisa ya moyo wake, nuru ndogo ilikuwa bado inawaka. Matrix haikuwa imeiona. Hakuna aliyekuwa ameizima. Ilikuwa pale daima. Kisha, katika ukimya wa usiku, Sauti ikasikika: Mwanangu… Mwanamume yule alisimama. Hakujua kwa nini, lakini machozi yalitoka machoni pake. Aliijua Sauti hiyo. Alikuwa ameiijua kabla ya woga wake. Kabla ya majeraha yake. Kabla dunia haijamwambia anatakiwa kuwa nani. Mwanangu, nikumbuke Mimi. Na utakumbuka wewe ni nani. Ndipo kitu fulani ndani yake kilirudi nyumbani. Hakukua na nguvu zaidi. Alikua huru. Na mioyo mingine ikalianza kusimama na kusikiliza. Mmoja. Mia. Elfu. Mataifa mazima. Hawakuwa wakimfuata mwanadamu. Walikuwa wakikumbuka Baba. Nikaona Matrix ikitetemeka. Kwa maana hatimaye ilielewa kile ambacho haikuwahi kuweza kuelewa hapo awali: unaweza kuchanganya akili ya mwanadamu. Unaweza kujeruhi moyo wake. Unaweza kujaza mbingu kelele. Lakini ndani ya kila mtoto kuna mahali ambapo Baba haachi kamwe kumwita kwa jina lake. Hicho ndicho mahali ambapo hakuna mtu anayepaswa kumiliki kamwe. Hapo ndipo uhuru wote unapoanzia. Umiliki wa Dhamiri (Sovereignty of Conscience). Na kama siku moja dunia itakufanya usahau wewe ni nani, funga macho yako. Tulia. Na sikiliza. Baba bado anakuita.
