Niko hapa mbele ya hadithi isiyo ya taabu rahisi, lakini ya anguko kubwa: epic ya kiini kilichovuliwa adhama, maadili, na hisia ya haki. Mara tu mtawala mkuu, alitembea, kwa hatua thabiti, njia ya kiburi na ufisadi, akifunga hatima yake kuelekea usahaulifu.
Maisha haya, ambayo hapo awali yaling’aa kama mwanga wa ukuu unaowezekana, sasa yapo kama ukumbusho mbaya wa magofu yaliyoletwa na kutengwa na kiburi. Kushuka kwake kutoka kwenye kilele cha heshima hadi ukiwa ukiwa zaidi sio tu safari ya kibinafsi, lakini kutafakari kwa uchungu juu ya kupoteza sifa takatifu zaidi.
Hapa, giza lililokumbatiwa si la kiishara tu, bali linapenyeza kila nyuzi ya nafsi yake. Kugeuka kutoka kwa nuru, kukataliwa kwa uhusiano na Baba, Muumba wa yote, kuachwa kwa kanuni za maadili na maadili – kila kitu kinaungana kuelekea kutengwa kabisa, kuwepo kwa kuzungukwa na wengi, lakini kwa kweli, peke yake.
Hakuna ukombozi au tumaini la wokovu katika hitimisho hili. Hakuna utukufu unaongojea epilogue yake, ila utambuzi wa uchungu wa kuwepo unaotumiwa na ubinafsi, kwa kukataa kila ishara ya wema na wema. Saa zake za mwisho, mapambano ya bure na yale yasiyoepukika, yanagonga hatima yake kama maneno ya kutisha yaliyoandikwa kwa kumbukumbu ya mtu ambaye amekufa kwa jinsi hasara isiyoweza kurekebishwa, wakati maadili ya msingi na usawa wa asili wa ubunifu huachwa.
Hivyo ndivyo inavyoishia hadithi ya kiumbe kilicho mbali na hadhi, maadili na upendo. Masimulizi ambayo yanaishia hapa, yakiacha nyuma mwangwi wa onyo tu: kupuuza maadili muhimu ya kimungu kunaongoza kwenye mwisho bila ukombozi, kufunikwa na giza la maisha yaliyosahaulika sasa.