Chini ya anga ya kijivu, katika nchi zilizosahaulika,
Shujaa anasema uwongo, asiye na wakati,
Wakati mmoja jemadari, aliyevikwa utukufu,
Sasa kivuli, katika matope ya minyororo.
Alibeba beji ya dhahabu ya kutofautisha au nembo ya cheo cha kijeshi, chini ya mabango katika upepo,
Ikifuatiwa na maelfu, katika wakati wake wa kiburi.
Lakini kiburi kilikuwa blade, moyoni mwake mateso,
Ambayo ilifuatilia sehemu nyeusi zaidi katika historia.
Kiburi chake, kama sumu iliyoenea,
Ametia sumu akilini, wakati ujao umekataliwa.
Alitamani zaidi, alijikuta akichanganyikiwa,
Jeshi lililopotea, limemezwa kwenye vortex.
Sasa amelala, kando ya barabara, ameachwa,
Mzee, amechoka, na bado hawezi kushindwa.
Sauti yake, iliyowahi kuheshimiwa amri,
Sasa kilio, kwa upepo, kilipotea na kulaaniwa.
Hakupenda tena, wala kufuatwa, alibaki tu,
Kitanda chake, barabara, joho lake, kitambaa.
Lakini, machoni pake, moto haukuwahi kufugwa,
Kiburi na hasira, ya ufalme uliovunjika.
Usiku unaingia, shahidi baridi,
Ya mtu asiye na makazi amelala, amesahau.
Lakini hata katika usahaulifu, katika jela yake.
Kiburi kinabaki, roho isiyopinda kamwe.
Ndivyo inaisha hadithi, ya kuanguka na maumivu,
Ya shujaa ambaye alikua mwombaji,
Ambao maisha yao ni onyo, kwa wale wanaotafuta utukufu.
Unyenyekevu huo ni nguvu, zaidi ya dhahabu angavu.